Soms is het even zoeken naar de ingang!

In de afgelopen periode kreeg ik de volgende vraag voorgelegd. Onze zoon (11 jaar) met Dyslexie is na 2 jaar uitbehandeld bij de praktijk waarbij hij dyslexietraining kreeg. Hij ging niet meer vooruit, maar wat we erger vinden; hij is zijn motivatie om te lezen en leren kwijt. Hij wil zijn dyslexie niet accepteren. Zou de Ik leer anders-methode iets voor hem zijn? En kun jij daarin iets voor hem betekenen?

Na een telefonisch intakegesprek met moeder en in overleg met de jongen besluiten we dat hij zonder vader of moeder bij mij zal komen. Ik praat met haar ook over zijn kwaliteiten en interesses, zodat ik bij hem kan aansluiten in mijn voorbeelden en manieren om lesstof voor hem speciaal te maken. Hij blijkt in heel veel geïnteresseerd te zijn en erg van musea te houden. Dat biedt mogelijkheden.

Bij binnenkomst gaat hij een beetje onderuit op een stoel zitten en kijkt me van onder zijn wenkbrauwen fronsend aan. Omdat hij nog niet bereid is om iets van een gesprek aan te gaan, begin ik met vertellen over hoe het brein werkt. Ik merk dat hij dat stiekem wel interessant vindt. Vervolgens ga ik met hem aan de slag met het wereldspel, om te zien of en in welke mate hij beelddenkend is en om het ijs te breken. Hij blijkt vrij sterk in de protestmodus te zitten en ontdooit eigenlijk alleen als onze kat langs zijn benen kroelt en verder een beetje als hij het wereldspel speelt. Uit het gebouwde dorp blijkt dan ook vooral dat hij boos is en onzeker. Als zijn vader hem komt ophalen staat hij vrijwel gelijk buiten. Weg wil hij.

Bij de tweede keer heb ik wat boeken op tafel gelegd met veel platen en over onderwerpen waarvan ik verwacht dat ze hem interesseren. Dat blijkt een goede zet. Als hij binnen komt, begint hij meteen te bladeren en hij gaat een gesprek aan. Ik kijk even met hem mee, maar ga er niet te diep op in. Wel vertel ik dat dat boeken zijn, die ik gebruik om mee te werken. Bij het spelen van het wereldspel laat hij deze keer veel meer van zichzelf zien en tijdens het bouwen vertelt hij veel over wat hij bouwt. Als hij wordt opgehaald duurt het zelfs even voor hij mee gaat. Eerst nog even de kat een kroel geven.

Uit het gebouwde wereldspel blijkt deze keer dat hij overduidelijk beelddenker is. Ook komt zijn onzekerheid en machteloosheid veel meer naar voren. Na overleg met de ouders besluiten we eerst aan de slag te gaan met hoe hij graag wil dat wij hem helpen en wat hij nodig heeft om fijner te kunnen leren. Over dyslexie praten we voorlopig niet. Doel is om het leren makkelijker en leuker te maken, maar de concrete invulling daarvan zal nog even moeten wachten! Eerst maar eens samen met hem op zoek naar zijn ingangen..  

2 reacties op “Soms is het even zoeken naar de ingang!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Vul het juiste antwoord in *